Standard buldoga francuskiego

FCI – standard nr 101

Rasa pochodzi z Francji.

Buldogi francuskie to psy do towarzystwa, stróżowania i zabawy.

Zakwalifikowane są do grupy IX, sekcji 11.

 WRAŻENIE OGÓLNE.

Buldog francuski potężny w swej małej postaci, proporcjonalnie krępy, o krótkiej sierści, krótkim pysku
i płaskim nosie, stojących uszach i krótkim z natury ogonie. Musi mieć wygląd psa żywego, inteligentnego, bardzo muskularnego, o zwięzłej budowie i solidnym kośćcu.

 USPOSOBIENIE I CHARAKTER.

Pies towarzyski, wesoły, sprawny i aktywny. Szczególnie przywiązany do swoich właścicieli i dzieci.

 GŁOWA

Głowa powinna by znacząco duża, szeroka i graniasta. Pokrywająca ją skóra winna tworzy prawie symetryczne fałdy i zmarszczki. Głowa buldoga francuskiego charakteryzuje się szczególnym cofnięciem partii szczękowo nosowej, wynikiem czego czaszka zyskała na szerokości tyle, ile straciła na długości.

 CZEŚĆ MÓZGOWIOWA CZASZKI.

Szeroka, prawie płaska, czoło wypukłe. Łuki brwiowe wydatne, oddzielone bruzdą, szczególnie głęboką między oczami. Bruzda nie może przedłużać się na czoło. Guz potyliczny bardzo słabo rozwinięty.

 STOP

Wyraźnie zaznaczony

 CZEŚĆ TWARZOWA CZASZKI

NOS: szeroki, bardzo krótki, zadarty, nozdrza szeroko otwarte i symetryczne, ukośnie skierowane do tyłu. Jednak ich położenie, jak i zadarty nos muszą umożliwiać swobodne oddychanie.

KUFA: bardzo krótka, szeroka, pokryta symetrycznymi, symetrycznie schodzącymi na fafle fałdami (stanowi 1/6 całkowitej długości głowy).

SZCZĘKI: szerokie, kwadratowe, potężne. Żuchwa tworzy łagodny łuk zachodzący przed szczękę górną. Przy zamkniętym pysku wysunięcie żuchwy jest limitowane przez wygięcie jej ramion.

ZĘBY: siekacze żuchwy w żadnym przypadku nie mogą być cofnięte w stosunku do siekaczy szczęki górnej, tworzą łuk i nie mogą wykazywać jakichkolwiek bocznych skrzywień. Przesunięcia łuków szczęk względem siebie nie można ściśle określi. Konieczne jest, aby warga górna stykała się z dolną w taki sposób, by całkowicie przykrywać zęby.

FAFLE: grube, nieco luźne i czarne. Warga górna styka się z dolną na środku jej długości i zakrywa całkowicie zęby, które nie mogą by widoczne. Górna warga oglądana z profilu jest opadająca
i zaokrąglona. Język nigdy nie może by widoczny.

POLICZKI: mięśnie policzkowe dobrze rozwinięte, ale nie wypukłe.

OCZY: o żywym wyrazie, osadzone nisko, daleko od nosa, a szczególnie od uszu, ciemne, dość duże, wyraźnie okrągłe, nieco wypukłe, bez jakiegokolwiek widocznego śladu bieli, kiedy zwierzę patrzy wprost. Brzegi powiek bezwzględnie czarne.

USZY: średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcu. Osadzone wysoko na głowie, lecz niezbyt blisko jedno od drugiego i noszone prosto. Małżowina uszna skierowana do przodu, tak że widać wnętrze ucha. Skóra gładka i miękka w dotyku.

 SZYJA

Krótka, lekko zakrzywiona, bez wiszącego podgardla.

 TUŁÓW

LINIA GRZBIETU: wznosi się łagodnie ku górze aż do osiągnięcia lędźwi, by następnie opaść szybko
w kierunku ogona. Tę najbardziej pożądaną linię warunkuje krótki odcinek krzyżowy.

GRZBIET: szeroki i muskularny.

KRZYŻ: krótki i szeroki

ZAD: ścięty

KLATKA PIERSIOWA: cylindryczna i głęboka. Boki klatki beczkowate, bardzo zaokrąglone.

PIERŚ: szeroka

BRZUCH I BOKI: podciągnięte, ale nie podkasane

OGON: krótki, osadzony nisko na zadzie, przyklejony do pośladków, gruby u nasady, zawęźlony lub naturalnie załamany i zwężający się ku końcowi. Nawet w akcji musi pozostawać poniżej linii poziomej wyznaczonej przez nasadę ogona.

 KOŃCZYNY PRZEDNIE

Ustawienie widziane z profilu i z przodu proste.

ŁOPATKI I RAMIONA: krótkie, grube i okazale muskularne. Ramię krótkie, łokieć ściśle przylegający do tułowia.

PRZEDRAMIĘ: krótkie, dobrze zaznaczone, proste i muskularne.

NADGARSTEK I ŚRÓDRĘCZE: solidne i krótkie

ŁAPY: okrągłe, małe, zwane ?kocimi?, dobrze przylegające do podłoża, lekko skręcone na zewnątrz. Palce dobrze zwarte, pazury krótkie, grube i wyraźnie oddzielone. Poduszeczki twarde, grube i czarne. U osobników pręgowanych pazury powinny by czarne. U łaciatych i płowych pożądane ciemne, tolerowane jasne.

 KOŃCZYNY TYLNE

Mocne i muskularne, nieco dłuższe od przednich, rzez co zad jest nieco uniesiony. Postawa nóg pionowa z profilu i tyłu.

UDO: muskularne, lecz niezbyt zaokrąglone

STAW SKOKOWY: nisko zlokalizowany o niezbyt ostrym kącie ani nazbyt stromy.

ŚRÓDSTOPIE: silne i krótkie; buldog francuski rodzi się bez wilczych pazurów

ŁAPA: dobrze zwarta

CHÓD: swobodny, naturalny, kończyny przemieszczają się równolegle do linii środkowej ciała

 SZATA

WŁOS: sierść krótka, gęsta, błyszcząca i gładka

MAŚĆ: jednolita barwa płowa, pręgowana lub nie, znaczenia w niewielkiej ilości, płowy pręgowany lub nie, ze średnią lub przeważającą ilością znaczeń. Wszystkie odcienie koloru płowego są dopuszczalne, od czerwieni do kawy z mlekiem. Psy całkowicie białe są klasyfikowane jako ?płowy pręgowany
z dominującą ilością znaczeń?. Jeżeli pies posiada bardzo ciemne nos i oczy, otoczone ciemnymi powiekami, to niewielkie braki w pigmentacji pyska mogą by wyjątkowo tolerowane u bardzo ładnych okazów.

 WZROST I WAGA

Nie mniejsza niż 8 i nie większa niż 14 kg, proporcjonalnie zbudowany buldog mieści się w tym przedziale wagowym.

 WADY

Każde odchylenie od powyższego opisu musi by uznane jako wada w stopniu zależnym od jej istoty.

- nos wąski lub ściśnięty z chronicznie charczącym oddechem;

- nie schodzące się wargi;

- jasne oczy;

- podgardle;

- odstające łokcie;

- staw skokowy stromy lub poddany do przodu;

- ogon wzniesiony, zbyt długi lub nienormalnie krótki;

- szata cętkowana;

- włos nazbyt długi;

- odbarwienie warg;

- nieprawidłowy chód.

WADY POWAŻNE:

- widoczne siekacze przy zamkniętym pysku;

- ukazujący się język przy zamkniętym pysku;

- pies grający na bębnie (sztywny ruch przednich kończyn);

- miejsca pozbawione pigmentu na głowie płowych osobników;

- nadmierna lub niedostateczna waga.

WADY ELIMINUJĄCE:

- oczy niejednakowego koloru;

- nos o barwie innej niż czarna;

- zajęcza warga;

- pies, którego żuchwa układa się za szczęką górną;

- stale widoczne zęby przy zamkniętym pysku;

- uszy nie noszone prosto;

- okaleczenia uszu, ogona lub tylnych kończyn;

- ostrogi (wilcze pazury);

- szata koloru czarnego, podpalana, myszata, kasztanowata;

- brak ogona.

 UWAGA! Samce muszą mieć oba jądra całkowicie opuszczone do moszny, wyraźnie w niej widoczne.

 BIBLIOGRAFIA:

Stanisław Kuchlewski Buldog francuski.